Nicedir düşündüğüm şu zamanlarda ‘insanlara neden uzak olduğum’ sorusunun cevabını bulmaya çalışıyorum. Bulabilir miyim bilmiyorum. Kafam geçmişe götürüyor beni; daha çok küçüğüm, okula başlamamışım. Abim de ilkokul 5. sınıfa gidiyor.Benim için öyle olmasada çok yakışıklı ve popüler bir çocuk.  Bir gün okula götüreceği tutuyor beni. (Okuldan nefret etme sebeplerime bu anıyı da dahil edebilirim.) Kucağına alıp götürüyor beni okuluna. sonra bir anda herkesi başımda buluyorum. daha çok kızları tabi, mıncıklamaya başlıyorlar beni, sözde seviyorlar ama ben hiç öyle hissetmiyorum. ‘Ayy çok şeker, ay çok tatlı’ diye cıyırdaşmaları hala kulaklarımda.. nefret ediyorum. psikolojikmen çökerttiler beni o çocuk yaşımda. sonra insanları neden sevmiyorsun diyorlar. sevilecek bi tarafları varsa siz söyleyin. neyse aradan yıllar sonra ilk okul 5. sınıftayken sınıfta yakışıklı bi çocuk kardeşini getirmişti okula. çok tatlıydı. ama sevmedim, dokunmadım, konuşmadım bile. bu anı gelmişti hemen aklıma. sırf benim gibi olmasın diye sevmelerine bile izin vermedim o çocuğu.. herkes bir değil farkındayım. ben sevmelerin ve kalabalıkların insanı değilim. içimin kalabalıklığıyla baş edemezken, dışarıdaki kalabalıklarla nasıl baş edeyim?